Heb je ergens spijt van?
Dat is een lastige, ik geloof niet dat ik ergens spijt van heb. Wel vind ik het jammer dat ik niks meer met de opleiding fysiotherapie doe.
Even een stukje over mijn opleidingen, wat dat zijn er best wat.
Na de middelbare school, Mavo toen nog, ben ik naar het Grafisch Lyceum gegaan. Ik kon best leuk tekenen en wilde daar wel iets mee doen. Ik deed een oriëntatie jaar, omdat ik niet precies wist wat ik daar wilde doen en wat er mogelijk was. Na dat jaar bleek dat ik ook natuurkunde nodig had, wilde ik niet in een werken/leren traject komen. Het leerlingwezen heette dat. Je werkte dan 1 dag in de week en de rest ging je naar school. Om natuurkunde te halen moest ik nog een schakel jaar doen, zo gezegd zo gedaan. Na dat jaar bleek mijn teken talent toch minder groot, iig in vergelijking met de andere leerlingen daar en koos ik voor de opleiding tot grafisch intermediair. Je wordt dan de tussenpersoon tussen opdrachtgever en opdrachtnemer en begeleidt het proces van het grafische product (bijv. een folder) van het ontwerp tot aan het daadwerkelijke product. Ik kwam in een klas met o.a. mensen die überhaupt nog nooit natuurkunde hadden gehad, heel fijn.... Ik wilde graag nog door leren en tijdens mijn laatste stage bladerde ik door een gouden gids (jaja zo'n dik, geel boekwerk met telefoonnummers van bedrijven!). Ik zag daar dierenfysiotherapeut staan en dacht 'dat wil ik ook'. Voor je dierenfysiotherapie mag doen, moet je eerst humane fysiotherapeut zijn, dus ben ik fysiotherapie gaan doen. Dat waren de beste school jaren van mijn leven. Wat heb ik het daar leuk gehad en wat heb ik leuke mensen leren kennen. Ik heb mee geholpen met het organiseren van de jaarlijkse skireis,
van alles over mezelf geleerd, me ontwikkeld en vrienden voor het leven gemaakt. Van die opleiding heb ik echt nooit spijt gehad, al was het alleen al om de ervaring die ik daar op heb gedaan, dat neem ik voor de rest van mijn leven mee! Na 3,5 jaar haalde ik mijn diploma en ging 2 jaar 'werkervaring' opdoen voor ik met dierenfysiotherapie mocht beginnen. Ik werkte een half jaar als fysio en ging toen een paar maanden naar Nieuw Zeeland. Toen ik terug kwam was de fysio wereld een beetje ingestort. Ik wilde graag in een ziekenhuis of revalidatiecentrum werken, maar alle instellingen werden gefuseerd en fysio's werden op straat gezet, of iig werden er geen nieuwe aangenomen. De particuliere praktijk vond ik erg saai, veel van het zelfde (rug en nekklachten) en veel mensen die heel veel energie van je nemen.
Ik meldde me aan bij de LOI voor een opleiding tot dierenartsassistente, ik wilde graag wat ervaring met zieke dieren hebben voor ik aan de dierenfysio begon. Ik solliciteerde bij een dierenarts praktijk en werd aangenomen voor ik überhaupt de boeken voor de opleiding binnen had! Bij deze praktijk heb ik eigenlijk alle basis handelingen geleerd. Na 2 jaar ben ik daar gestopt, omdat er geen deeltijd baan voor mij was. Ik wilde met de dierenfysio beginnen en daarvoor moest ik óf donderdag óf vrijdag naar school. Na een jaar in Amsterdam gewerkt te hebben, ben ik aangenomen bij de praktijk waar ik nu werk en gelijktijdig deed ik de opleiding tot dierenfysio. Helaas haalde ik het examen paard tot 2x toe niet (hond wel) en kon het niet opbrengen om keihard te gaan leren en extra stages te gaan lopen. Ik mag mezelf dus geen dierenfysiotherapeut noemen, omdat ik niet de volledige opleiding heb gehaald. Af en toe geef ik dieren van mensen die ik ken een massage, maar de 'echte' gevallen stuur ik liever door naar iemand die wel de opleiding heeft afgerond.
Zo dat was het opleidingen verhaal. Ik vind het dus wel jammer dat ik niet in de fysiotherapie door ben gegaan, gewoon even door heb gebeten in de particuliere praktijk, om na een paar jaar alsnog in een ziekenhuis of revalidatiecentrum aan de slag te gaan. Ik weet zeker dat ik bij de praktijk had mogen blijven waar ik na het behalen van mijn diploma een half jaar heb gewerkt, ook al was het met een onderbreking van een paar maanden voor Nieuw Zeeland.
Het leuke is dat toen ik in de fysiopraktijk werkte de eigenaren 2 honden hadden van een half jaar oud, puppy's eigenlijk nog. Die praktijk eigenaren komen nu bij ons in de dierenarts praktijk met diezelfde honden! Hoe leuk is dat!
Ik heb er niet echt spijt van en vind werken met dieren ook erg leuk, maar de uitdaging is minder groot. Ik wordt wel heel erg gewaardeerd door mijn collega's, dat merkte ik weer toen ik vorige week terug kwam na 4 maanden verlof. Iedereen was blij dat ik er weer was, zo leuk! En vooral ook leuk dat ze dat laten merken. Ik werk met zulke leuke collega's!
Mijn specialiteit is wilde katten bedwingen, ze noemen me ook wel de 'kattenfluisteraar', en kittens met de fles groot brengen. Ik ben een van de weinige die niet bang is voor boze katten en ook vaak wel wat met ze kan. Het is super leuk om door je manier van doen en het observeren van het dier toch iets voor elkaar te krijgen wat een ander niet lukt. Daarbij geeft het een enorme adrenalinekick om een mega wilde, ontsnapte kat weer te vangen, of een hele wilde, boze kat uit zijn hokje te halen en te 'behandelen', meestal is dat dan een prikje voor de narcose ;-)
Zo boos als deze hebben we ze nooit hoor. Bij deze zou ik het hokje niet eens open doen. Zet ook even het geluid aan... pfff.
En wat foto's van lieve kittens die ik met de fles groot bracht.
Zo een heel verhaal over dingen waar ik eigenlijk géén spijt van heb.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten